10 Ekim Katliamı gerek boyutları, gerek korkunçluğu, gerekse yaşattığı acılar nedeniyle anlaşılması çok zor bir saldırıydı. Bu saldırının Türkiye’deki adalet ve özgürlük mücadelesine büyük bir darbe vurmak için yapıldığı çok açıktı. Tam 11 yıl sonra, bunu görmek belki daha da kolay.

10 Ekim Katliamı davası, Türkiye Cumhuriyeti tarihini iyi bilenler açısından sürekli yinelenen “cezasızlık” işleyişinin somut bir örneği. Daha açık söylemek gerekirse, bir suikast veya bir kitlesel katliam “yerli ve milli” çıkarlar gereğince gerçekleştirildiğinde, kendilerine verilen görevi yerine getiren kişiler ya hiç yargılanmaz, ya da az ceza alacak şekilde yargılanırlar. Uzun ceza alanlar olursa, cezaevinden kaçmakta zorlanmazlar. Suikast veya katliamı tasarlayanlar ve emri verenler ise dokunulmazdır. Çoğu zaman bulundukları yerden daha iyi yerlere getirilirler. İçlerinden başkanlar, müdürler, valiler, milletvekilleri çıkar. Olağan olan cezasızlık ve terfidir.

Suikast ve katliam davalarını takip eden avukatlar ve gazeteciler, bildiklerinin ağırlığı altında yaşarlar. Yaşananları anlaşılır kılmak için kıvranırlar. Geçen yıl, katliamın 10. yılında, 10 Ekim Katliamı Davası Avukat Komisyonunun gerçekleştirdiği “Alternatif bir karar denemesi” başlıklı çalışma bunun bir örneğiydi. Komisyon, katliamı farklı boyutlarıyla görünür ve anlaşılır kılmak için 10 kavram (dava, barış, katliam, sorumluluk, eylem, politika, emek, yas, mücadele, zaman) kullanarak yazılı, sesli ve görüntülü bir katliam ve dava belleği oluşturdu.

10 Ekim Katliamı’nın açtığı yaraların derinliğini anlatmak, var........

© Evrensel