24 Ocak 1993… Türkiye’nin en kara günlerinden biri. Araştırmacı gazeteci Uğur Mumcu’yu haince katlettikleri gün. Çocuk da olsanız hayatta bazı olaylar vardır ki asla unutmazsınız. 2 Temmuz Sivas Madımak Katliamı, 24 Ocak Uğur Mumcu’nun öldürülmesi… Henüz çocuktum.

Ailem gerçek anlamda bir Cumhuriyet gazetesi okuruydu. Eve düzenli Cumhuriyet gazetesi alınırdı. Babamın elinden gazete düşmez, her bir satırını detaylı okurdu. 1990’larda çocuksunuz ve okuyan, siyaseti takip eden, tartışan bir ailede büyüyorsunuz. O dönemlerde Uğur Mumcu da ailenizin bir parçası sanki. Sadece gazeteci değil; anne, babanızın da en yakın arkadaşlarından biri gibi…

Uğur Mumcu’nun katledildiği günü dün gibi hatırlıyorum. Ertesi gün Cumhuriyet gazetesi Uğur Mumcu’nun siyah beyaz bir portresini vermişti. Gazeteyi annemle almıştık. Evde derin bir sessizlik vardı. Hüzün, öfke, isyan. O günlerde çocuk aklımla ne kadarını anlayabilmişimdir bilmiyorum ama anne babamın çok üzüldüğünü hatırlıyorum. Üzerinden 33 yıl geçti. Bebekler doğdu, çocuklar büyüdü, birileri yitip gitti, ağaçlar defalarca meyve verdi, çok gazeteci geldi gitti, çok şey yazıldı çizildi. Ama Türkiye’nin........

© Eskişehir Anadolu