Bazen bir leylek, insanın unuttuğu bir erdemi hatırlatır: vefayı.

Bazen bir leylek, insanın unuttuğu bir erdemi hatırlatır: vefayı.

Yer: Eskikaraağaç Leylek Köyü – Karacabey

Bir leylek var. Adına Yaren demişler.

On beş yıldır aynı kıyıya geliyor.

Bir kayık var gölün kıyısında. Bir balıkçı var o kayığın içinde. Ve bir leylek, o kayığın kenarına konuyor.

Aynı adamın, Adem Yılmaz’ın yanına…

Rüzgâr değişiyor. Sular çekiliyor. İnsanlar yaşlanıyor.

Ama Yaren değişmiyor.

Yıllar önce kendisine balık veren adama her gelişinde yeniden selam veriyor.

Bu artık bir alışkanlık değil; bir bağ. Bir refleks değil; bir sadakat.

Biz hikâyeyi seviyoruz. Fotoğrafını paylaşıyoruz. “Ne kadar güzel…” diyoruz.

Güzel olan leylek değil aslında.

Bir leyleğin sadakati bizi duygulandırıyorsa, belki de mesele kuş değil; insanın kaybettiği vefadır.

Çünkü bu çağda en pahalı şeylerden biri vefadır.

Ve bazen bir leylek, insanın unuttuğu bir erdemi hatırlatır.

Islam’da dostluk iki kelimeyle anlatılır: Uhuvvet ve Velâyet.

Uhuvvet kan kardeşliği değil, iman kardeşliğidir.

Aynı hakikate inananların, aynı sorumluluğu paylaşmasıdır.

Zor günde yanında olmak… Hata gördüğünde düzeltmek…

Dikkat edin: Bunların hiçbiri romantik değil. Hepsi, aktif sorumluluktur

Yaşanmış bir örneği var.

Hz. Muhammed’in (SAV) hayatına bakın. Hicret yoluna bakın.

Risk paylaşımıdır. Hayat paylaşımıdır. Tehlikeyi bölüşmektir.

Yaren; arkadaş değil, kader ortaklığıdır.

Türk Geleneğinde yarenlik bedel ödemektir.

Yarenlik Türk düşünce geleneğinde de derin bir karşılık bulur.

Mitolojide: kader ortaklığıdır. Destanda: anddır. Törede: kefalettir. Bilgelikte: öğüttür.

Ergenekon Destanı bize şunu öğretir: Demir dağı tek başına eritemezsin.

Birlikte kalabilenler çıkar. Birlikte çekiç vuranlar kurtulur.

Dostluk topluluk dayanışmasıdır. Aynı kaderi paylaşma iradesidir.

Ve bir bozkurt çıkar. Yol gösterir.

Dost bazen insandır. Bazen bir sembol. Bazen bir işaret.

Manas Destanı’nda dostluk “koldaşlık”tır.

Koldaş, omuz omuza savaşandır. Sadece aynı çadırda değil, aynı riskte durandır.

Manas’ın yanındaki yiğitler asker değildir sadece. Kader ortaklarıdır. Sorumluluk paylaşmaktır.

Dede Korkut Hikâyeleri’nde dostluk romantik değildir. İmtihanlıdır.

Anda dayanır. Söz birliğine dayanır. Kan kardeşliğine dayanır.

Bamsı Beyrek’i düşünün. Esaretle sınanan bir sadakat…

Sözünü tutandır. Arkanı kollayandır. Namusuna kefil olandır.

Kutadgu Bilig’de dostluk........

© Elips Haber