Birkaç nesil önce geçen hikâye: Kız iste­meye giden genç “Mühendisim” dedi­ğinde, kız evinin ninesi dudak büküp “Ah yazık yavrum, biraz daha okuyup devlet memuru olamadın mı?” deyivermiş. Gerçi Türkiye yine geriye döndü; üniversite dip­loması artık işsizlik belgesine eş oldu, “Bir belediyeye, devlet dairesine kapağı atıp ha­yatını kurtaramadın mı?” diyorlar bugün­lerde. Oysa genel olarak kötüye gitse de değişen dünyada heyecan veren, sınırları aşan eğilimler az değil.

Biraz da eğrisi doğrusuna denk geldiğin­den, yirmi küsur yıldır dijital göçebe (di­gital nomad) olarak yaşayanlardanım. Biz, bu terim bugünkü bağlamında yaygın kul­lanılmadan evvel, internete ulaşılan her yerden çalışabilme şansı yakalayan “tesa­düfi piyoner”lerden olduk. Farklı kaynak­lara göre sayımız 50 ila 70 milyon arasın­da değişiyor. Elinde bilgisayarı, internete bağlandığı her yerden çalışanları tanımlı­yor bu deyim. Dijital........

© Dünya