İlahi bir tecelli olarak; “İnsanlığın yarısı kadındır, diğer yarısını da kadın doğurmakta ve yetiştirmektedir.” Bu yönüyle İslam, kadını; “ANNE” olarak insanlığın ve toplumun en temel yerinde konumlandırır ve görevlendirir, bu görevine kutsiyet atfeder.

Kadının zaten bir görevi ve işi vardır. Nitelikli ve sağlıklı bir birey, aile ve toplum inşasında asıl görev ve mimarlık anneye, dolayısıyla kadına aittir. Tıpkı bir kraliçe arı ya da kraliçe karınca gibi “yuvanın içinde”; birey, aile ve toplum ağını örer ve inşa eder.

Rabbimiz bu kutsal görevi, Kur’an -ı Kerim’de; (Ahzab -33) “Evinizde vakar ile oturun.” ayeti ile Resulullah sallahu aleyhi vesellem’in eşleri olan annelerimizin şahsında, Müslüman Kadına bildirmiştir.

Resulullah Efendimiz aleyhisselatu vesselam da ibadet noktasında bile “Kadının evinde kıldığı namaz, mescidimde kıldığından daha hayırlıdır.” (Ahmet b. Hanbel, Müsned; Ebû Dâvud) buyurarak kadının topluma karışmasındansa evinde kalmasının daha hayırlı olduğunu belirtmiştir.

Azimet ve ruhsat noktasından meseleye bakıldığında, azimet ve asıl olan, kadın için bu ev ve aile merkezli konumlanmadır.

Bu cihetle İSLAMÎ OTORİTELER ve REFERANSLAR da kadının dışarıda çalışmasını zaruriyet ve aşağıda belirtilen hususlar dışında tavsiye etmezler. Dolayısıyla İslami nass ve referanslar bizim için de belirleyici ve bağlayıcıdır

Kadının yuva içindeki bu ağır görevine karşın, dışarıda çalışıp kazanıp getirme görevi ve sorumluluğu Nisa suresi, 34. ayette belirtildiği şekliyle erkeğe tevdi edilmiştir.

“Erkekler kadınlar üzerinde kavvam, yani yönetici ve koruyucudurlar. Bunun sebebi, Allah’ın insanların bir kısmını diğerlerinden üstün yaratması ve bir de erkeklerin, kendi........

© Doğruhaber