“Emin olmadığınızda ne yaparsınız?”

John Patrick Shanley’in kaleme aldığı, Aslı Önal’ın Türkçe’ye uyarladığı, Serdar Saatman’ın yönetmenliğini üstlendiği “Şüphe” oyunu bu soruyla başlıyor. Ve bu soru yaklaşık 1.5 saat boyunca kucağınızda sizinle oturuyor, kıpırdamıyor, gözlerini bir an olsun sizden ayırmıyor, konuşmuyor ama içinizde sizi rahatsız eden bir fısıltı yaratıyor. Size bir şey yap demiyor ama cevabınızı duymak için önce beyninizi, sonra da kalbinizi bulandırıyor. Ve siz bana ne yapıyorsun diye ona baktığınızda kucağınızda hiçbir şey yapmamış gibi uslu uslu oturuyor. Bunun adı ne mi? İnsanı farkında olmadan ele geçiren ve çürüten o şeyin adı: ŞÜPHE

Pazartesi akşamı Tiyatro Oyun Kutusu’nun Fulya’daki sahnesinde Şüphe oyununun galasına katıldım. Oyundan beklentim yüksekti. Zira Rüçhan Çalışkur ve onun oyunculuk gücüne aşinayım. Bir de Nuri Karadeniz gibi yıllardır beğeniyle takip ettiğim bir isimle aynı sahnede olmaları beni hasta olmama rağmen gitmeye itti. Eylem Kaçalin ve Sevcan Yaman’ı da izleyince “iyi ki de gitmişim” dedim. Çünkü seyri kuvvetli, sorgusu gerçekçi ve güncel bir oyunla karşılaştım.

ÇOCUK İSTİSMARI ŞÜPHESİNİN ORTASINDA BIRAKIYOR

Dünya günlerdir Epstein skandalının korkunçluğuyla yüzleşmeye çalışıyor. Tam da böyle bir ortamda Şüphe bizi benzer bir sorguya itiyor. Yer New York’ta St. Nikolas Kilisesi Okulu… Karakterler; Rahip Flynn, Rahibe Agnes, Rahibe James… Olay; Rahip Flynn’ın getirdiği değişim rüzgarı kilisenin dogmatik yapısını zorlarken, muhafazakar Rahibe Agnes dönüşümün tam karşısında durur. Ve reformist tavırlarıyla dikkat çeken Rahip Flynn’ın da adeta bir açığını arar. Rahibe James’in sözlerinin satır........

© Dizi Doktoru