Tarihte adeta doğruluğu ispat gerektirmeyecek -aksiyom- şeylerden biri, bir devletin ya da toplumun içerden parçalanmasıyla uğradığı yenilgi, istila, işgal ve ilhaklardır.

Asabiyesi çok güçlü küçük bir gurubun bile iç parçalanma yaşamadığında neleri kazandığına dair, tarihte çok ilginç hikayeler vardır.

Bunun için Roma’yı dize getiren Hannibal’in ordusuyla Roma ordusunu mukayese edebilirsiniz.

Yine Hz. Muhammed’in birlikleriyle müşriklerin askerleri arasındaki büyük sayısal farklara dikkat edebilirsiniz.

Tarık B. Ziyad’ın Endülüs’ü fethinde yaşanan şey de sayısı az ama bağları güçlü ordunun başarısı olarak dikkatlerinizin hep odağında kalabilir.

Osmanlı’nın küçük bir boydan nasıl bir imparatorluğa evrildiğinin izini iyi takip ettiğinizde, benzer bir sonuca ulaşacağınız muhakkaktır.

Ve en son örnek, Gazzeliler ile Katil İsrail arasındaki uçurum seviyesindeki farka rağmen, nasıl destan yazdıklarına baktığınızda da neyi kastettiğim çok net olarak anlaşılacaktır.

İbn Haldun’un “asbiye” olarak tarif ettiği o iç dayanışmanın kuvvetinden bahsediyorum elbette.

Peki, ya o iç dayanışma,........

© Diriliş Postası