Siyaset ya da sosyoloji genel olarak aktif ve gözle görülebilen direnişlere odaklandı hep.

Oysa sistemlerinin için boşaltan, altını oyan en büyük direnişler, karşısındaki güce karşı kendisini çaresiz hisseden, adalet duygusu yitirmiş, gelir paylaşımında ipin ucunun kaçtığına inanan toplumların pasif direnişçileriydi.

Onlar fişlerini çekip üretimden sessizce istifa ettiklerinde, kendileriyle birlikte sitemleri de yıktılar.

Bu yazımızda pasif direnişin yendiği, içini boşalttığı SSCB örneğini ele alacağım.

Daha sonraki yazılarımda Çin, Afrika, Hindistan ve Amerika örnekleriyle de konuyu açmaya çalışacağım.

Demir Perde arkasındaki totaliter devlet, bireyin hayatını bütünüyle kontrol etmeye çalışırken, Sovyet insanı açık bir isyanın Gulag (çalışma kampları) veya KGB ile sonuçlanacağını çok iyi biliyordu.

Bu nedenle SSCB halkları, Jamen C. Scott’ın bahsettiği o ölümcül modern "zayıf silahlarını" ya da pasif direnişi devasa bir boyutta devreye soktu.

SSCB’deki bu pasif direniş ve "-mış gibi siyaset" mekanizmaları şu temel pratiklerle çalıştı;

"Onlar Bizim Çalıştığımızı Sanıyor, Biz de Onların Bize Maaş Ödediğini"

Sovyet gündelik direnişinin en ikonik mottosu haline gelen bu cümle, sistemin en çok ihtiyaç duyduğu ekonomik üretkenliği baltalamanın özetiydi aslında.

Açık Metin: Yani gösterilen şuydu. Fabrikada parti sloganları eşliğinde Stahanovcu (aşırı üretken) işçi rollerini oynamak, planlama hedefleri tutmuş gibi sahte raporlar düzenlemek.

Gizli Metin/Eylem:........

© Diriliş Postası