Frantz Fanon, Jean-Paul Sartre ve James C. Scott perspektifinden bakıldığında, sömürgecilik karşıtı mücadelenin sadece büyük siyasi hareketlerden ibaret olmadığı, bireyin bilincinde ve gündelik pratiklerinde başladığı görülür.

Sessiz direniş ezilenlerin açıkça direnemediği durumlarda başvurduğu dilsel, kültürel ve gizli direnişi ifade eder.

Fanon’a göre şiddetin katarsisi ve gündelik direniş:

Sömürgecilik, yerli halkı tamamen insanlıktan çıkaran (dehumanize) sistematik ve kurumsal bir şiddettir. Sömürülenlerin buna karşı geliştirdiği politikaları iki temel kategoriye ayrılır.

Psikolojik Kurtuluş: Fanon için sömürgecinin dilini reddetmek, onun gibi giyinmemek veya sömürge mekanlarında "görünmez" ama tehditkâr bir duruş sergilemek, infra-politik birer adımdır. Örtük direniş, sömürgeleştirilmiş zihnin kendi üzerindeki aşağılık kompleksini kırmasının ilk yoludur.

Görünmez Şiddet: Şiddet sadece silaha sarılmak değildir; sömürgecinin otoritesini gündelik yaşamda sabote etmek (işi yavaşlatmak, emirleri yanlış anlamış gibi yapmak) de Fanoncu anlamda sömürgeci yapının psikolojik bütünlüğüne saldırıdır.

Sartre ise varoluşçu bir felsefesiyle sömürgecilik altındaki bireyin özgürlüğünü ve sorumluluğunu inceler. İnfra-politikayı Sartre üzerinden okuduğumuzda şu kavramlar belirir:

Kötü İnancı Reddetmek: Sartre’a göre sömürge altındaki bir bireyin "Benim yapabileceğim hiçbir şey yok, sistem böyle" demesi bir "kötü inanç" ya da “kendine yalan söyleme” örneğidir.........

© Diriliş Postası