Του Απόστολου Λουλουδάκη

Υπήρξαν εποχές που η πολιτική είχε ακόμη το βάρος της. Όχι ότι ήταν ποτέ απαλλαγμένη από συμφέροντα, παρασκήνιο και αναμετρήσεις ισχύος· αυτά είναι συστατικά της από τότε που ο άνθρωπος αποφάσισε να εκλέγει αντιπροσώπους και να αναθέτει σε άλλους τη διαχείριση της κοινής μοίρας. Όμως υπήρχε μια αίσθηση πως, παρά τις παθογένειες, κάτι αληθινό συνέβαινε. Μια πρόθεση, μια ιδεολογική αγωνία, μια ανάγκη να σταθείς απέναντι στον κόσμο με κάποιον αξιακό άξονα.

Όπως συνέβη στην Αριστερά μετά την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου – όταν ξαφνικά διαλύθηκε το έδαφος κάτω από τα πόδια της και οι βεβαιότητες που τροφοδότησαν γενιές ολόκληρες έγιναν σκόνη – έτσι συμβαίνει σήμερα και στο στρατόπεδο των οπαδών της Νέας Δημοκρατίας. Όχι επειδή κατέρρευσε κάποια ιδεολογία σε γεωπολιτικό επίπεδο, αλλά επειδή κατέρρευσε – ανεπισήμως αλλά ολοφάνερα – η εμπιστοσύνη τους σε μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε κανονικότητα και προσφέρει, ολοένα και περισσότερο, μια μορφή πολιτικού μερκαντιλισμού: δούναι-λαβείν, όπως στα παλιά παζάρια.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς η ύπαρξη σκανδάλων. Αυτά, δυστυχώς, δεν είναι καινούργια υπόθεση. Το πρόβλημα είναι ο ρυθμός, η ένταση και κυρίως η κυνικότητα με την οποία επαναλαμβάνονται. Είναι σαν η........

© Cretalive