Hayatımda ancak geriye dönüp baktığımda anlam kazanan davranışlar oldu. Alınmış dersler, çoğu zaman geç fark edilmiş gerçekler…

Uzun yıllar şunu yaptığımı net biçimde görüyorum: Kendi duruşumdan ödün vererek başkalarının konforunu önceledim. Kimse rahatsız olmasın, kimse kırılmasın, yanlış anlaşılma olmasın diye yaşadım. Kırılgan dengeleri korumaya, ilişkileri ne pahasına olursa olsun ayakta tutmaya çalıştım. Uzlaşma, orta yol ve çözüm üretme refleksi hayatımın doğal bir parçası hâline geldi. Bedelini ise çoğu zaman sessizce ben ödedim.

“Belki öyle demek istememiştir.”

“Bir yanlış anlaşılma vardır.”

“Bunu büyütmeye gerek yok.”

Diplomatlık refleksi elbette bunda etkiliydi. Meslek alışkanlıkları özel hayata sızar: krizi yumuşatmak, tansiyonu düşürmek, köprü kurmak… Uzun süre bunları birer erdem olarak gördüm.

Zamanla daha net bir gerçeği fark ettim: Ne kadar uzlaşmacı olursanız olun, herkes aynı iyi niyeti göstermez. İlişkiler tek taraflı yürümez. Tango bile iki kişiyle yapılır.

Bir........

© 10 Haber