“Resmî hizmete mahsustur” bir zamanlar siyah makam arabalarının kapısında yazan bir ibareydi.
Ama aslında bir levhadan ibaret değildi; bir zihniyetin, bir ahlâk rejiminin özetiydi. Devletin imkânı, şahsın konforu için değil, millet adına yürütülen görev için kullanılır demenin sade ama güçlü ifadesiydi.

Bugün mesele artık yalnızca o yazının sessiz sedasız sökülmüş olması değil. Bugün o zihniyetin, yani “emanet bilincinin”, kurumsal hayattan çekilmiş olması.

Almanya’da bakanlar ve üst düzey bürokratlar çoğu zaman kendi arabalarını kullanır, devlet araçları ise sıkı kurallarla, kilometre ve görev tanımıyla sınırlıdır.

Makamdan ayrılan bir siyasetçi, arabasını da, korumasını da, ofisini de aynı gün teslim eder; bir dakika fazlası dahi kamuoyunda skandal sayılır.

İngiltere’de kamu binaları lüks değil, işlevseldir. Whitehall’daki bakanlık odaları onlarca yıldır aynı mobilyalarla hizmet verir. Her gelenin “kendi zevkine göre” yenileme yapması düşünülemez. Harcamalar Parlamento komisyonları tarafından kuruşuna kadar denetlenir.

Çin’de ise başka bir disiplin vardır. Devlet araçlarının sayısı, modeli ve kullanım amacı merkezi talimatlarla belirlenir. Aşırı lüks, sadece israf değil, siyasi risk olarak da görülür. Son yıllarda yürütülen yolsuzlukla mücadele kampanyalarında,........

© 10 Haber