Bazı insanlar yakın geçmişe karışmış izlerini, sanki hiç o yollarda yürümemiş gibi silmek istiyor.

Buralara gelinirken olan-bitenin kenarında bile bulunmadıkları ‘görünümün” peşine düşmek diyebiliriz buna.

Oysa hafıza, en çok bir inkârın olduğu yerde konuşur.

Kelimeler, “yahu peki bunları kim yazmış, söylemişti” diye hatırlatmak ister gibi, bir köşede duruyordur.

Dünyanın ve bu ülkenin bugününe giden yol, yalnızca büyük kararların değil; küçük onayların, sessiz alkışların ve zamanında “olur böyle şeyler” diye geçiştirilen yapılmışların toplamıdır.

Şimdi onların sahipleri, sanki bir ‘sahne’ hiç kurulmamış gibi kulis kapısından usulca uzaklaşmaya çalışıyor.

Hatta kimileri ‘sıvışmak’ diyebileceğimiz bir kaçışta.

Bu bir “vicdan meselesi” mi, yoksa sadece “tamamen duygusal” yaşanmış bir zamanın münasebetsizlik edip kendini hatırlatması mı?

Cem Yılmaz’ın parmak uçlarıyla çok şey anlattığı bir inceden ovuşturmanın, kelimeyi değil, yapılanı büyüten o hareketin,........

© 10 Haber