Bu filmi izlemiş olanlar, adındaki hüzünlü ironiyi bilir.

Aile dediğimiz şey ya gerçekten vardır ya da sadece varmış gibi sürer.

“Çekirdek Aile” terimi 20. yüzyılda yaygınlaştı.

Amerika’da 1950’ler, 60’lar ve 70’lerde en baskın aile biçimiydi.

Ben de tam o dönemde, orta sınıf bir Amerikan ailesine bir yıl konuk oldum.

Yalnız çocuklarıyla arkadaş olup o evde onlarla yaşayacak -ülkesinde sınanmış- bir yabancı öğrenci için mübadele programına başvurmuşlardı.

Görünür gerekçe o değildi tabiî.

Sonrasında o ülkede ‘çekirdek ailelerin’ sayısı azalırken, ‘geniş aile biçimleri’ yeniden görünür olmaya başladı.

Tersine, çok şey gibi gecikerek oradan gelen çekirdek aile modeli son on-yıllarda bizde bir heves gibi epey yayıldı.

Bizde toplumun omurgası sayılan bir kurumun çözülmeye başlaması tesadüf değildi.

Bu sadece bir yaşam biçimi değildi çünkü; zamanın izdüşümüydü.

Modernleşme, kentleşme ve ekonomik zorunluluklar aileyi küçültüyor, kuşakları ayırıyor, hayatları doğrusal çizgilere zorluyor.

Geniş aile çözülürken dayanışma da çözülüyor, yük paylaşımı da, gündelik temas da.

Çekirdek aile, beklentiler ile yaşananlar arasında bir gerilim üretiyor.

Bir özgürlük alanı gibi görünse de, yoğun bir zorunluluk alanına dönüşüyor.

İnsan bağı sürdürmek ister gibi görünse de o bağı taşıyacak hayat tarzı artık yok.

Akrabalık zayıflıyor, ama beklentisi sürüyor.

Aile fiziksel olarak daralıyor, ama zihinsel olarak hâlâ geniş sanılıyor.

Ortada açık bir çelişki var:

Ne gerçekten yalnızsın, ne de gerçekten birlikte.

Hakikat, ne ithal edilen bir formda, ne de olduğu gibi geri dönmesi mümkün olmayan........

© 10 Haber