Bazen insanın içinden sadece gitmek geliyor.

Nereye olduğunu bilmeden.

Bir süre aynı sokakları görmemek, aynı sesleri duymamak, aynı şeyleri düşünmemek…

Zaten kıyıdasın.

Oradan bile uzaklaşmak.

Belki aradığım sadece bildiğin dünyanın dışına çıkma isteği.

Bir şeylerden kaçmak için değil.

Farklı bir şey bulacağımdan da değil.

Sadece biraz başka türlü nefes almak için.

Açık deniz bu yüzden güzel gelir bana.

Orada hiçbir şey sana ait değildir.

Ne yol belli, ne varış. Sadece ufuk var.

Belki bazen ihtiyaç olan da bu.

Nereye gideceğini bilmeden önüne bakabilmek.

Neruda geliyor aklıma.

Puedo escribir…

Bir şarkının içinden geçer gibi.

Sonra Rupa’nın sesi.

Neruda…

Bir isimden çok, uzaktan gelen bir çağrı gibi.

Zihnimde denizle birbirine karışıyor bunlar.

Bazı kelimeler insanın içinde kalıyor. Bazılarıysa “kalk yerinden”........

© 10 Haber