Ο ρεαλισμός, λένε, είναι ο καλύτερος τρόπος για να μην απογοητευτείς ποτέ. Όταν βλέπεις τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και όχι σε αυτές που θα ευχόσουν ή φαντάζεσαι, τότε δύσκολα περνάς κάτω από τον πήχη. Αντίθετα, όταν απλώνεις τα πόδια σου πολύ πέρα από το πάπλωμα, είναι δεδομένο ότι ακόμη και ένα μικρό βήμα προόδου θα σου φαντάζει «φτωχό».

Αυτή η αρετή, ο ρεαλισμός, είναι αναγκαία για το 2026 και την επόμενη μέρα εν γένει σε ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Άρη, τις ομάδες που είναι στο επίπεδο πίσω από τους «αιώνιους», αλλά ταυτόχρονα ακόμη μίλια μακριά τους για να μπορούν να λογίζονται ως πραγματικοί ανταγωνιστές. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, αλλά ο χειρότερος σύμβουλος και για τους τρεις είναι να σχηματίσουν στο μυαλό τους μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας.

Ο τρόπος που κλείνει το 2026 μοιάζει με ανώμαλη προσγείωση για την ΑΕΚ. Όχι αγωνιστικά, αφού παρά τις αναποδιές η ομάδα παραμένει σε πολύ καλό level, αλλά από άποψη προοπτικής. Η «Ένωση» βλέπει για ακόμη μια φορά τέτοιες μέρες να χάνει έναν παίκτη της για το υψηλότερο επίπεδο πληρώνοντας το νόμο της φύσης που λέει ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.



Ο Κρις Σίλβα προστίθεται στη μακρά σειρά παικτών που οι «κιτρινόμαυροι» ανακαλύπτουν, αλλά τον χάνουν γρήγορα και όχι με τίμημα που αξίζει τον κόπο μεσούσης της περιόδου. Η μετακίνησή του, μετά το ματς με τον Προμηθέα, στη Φενέρμπαχτσε σκόρπισε απογοήτευση και απαισιοδοξία στους φίλους της ομάδας, αλλά πρόκειται για φυσική εξέλιξη. Όταν σου προσφέρουν τη δυνατότητα να προαχθείς στην κορυφαία σκηνή της Ευρώπης με σχεδόν τριπλάσιες απολαβές από τις υπάρχουσες, δεν μπορείς να πεις όχι.

Η ΑΕΚ έκανε ό,τι μπορούσε για να τον αποκτήσει αρχικά (δεν θα ερχόταν ποτέ χωρίς καθόλου buy out ή με μεγαλύτερο από τις 150.000) και εν συνεχεία για να τον κρατήσει (φτάνοντας στις 600.000 ετησίως, το μεγαλύτερο........

© ΣΠΟΡ FM