Doksanlardan sonraki ikinci büyük değişim-dönüşüm dalgası, 2010’lu yıllardan itibaren yaşandı. Bu dalga Batı’da iktidar, Ortadoğu’da rejim değişikliklerine neden oldu. Özellikle Ortadoğu’da Arap Baharı sonrasında bilinen politik nizam yıkıldı, yıkılıyor. Sömürgecilik, sömürgelere yeni yüklerin bindirilmesi ile devam ediyor. Statükocu devletler revize edildi, sistem karşıtı hareketler silahsızlandırılıyor. Revize edilen devletler, Afganistan ve Irak benzeri yıkımlar istenmediği için, eskisine nazaran şiddet tekeli zayıflatılmış, içerde otoriter-dışarda itaatkar liderlerin kontrolünde yönetiliyor. Her halükarda yeni bir düzene doğru gittiğimiz aşikâr. Ancak düzenin kuruculuğu, niteliği ve doğrultusu konusunda henüz bir berraklık yok.

Yukarıda özetlediğimiz üzere, dünya güllük gülistanlık olmadığından Kürt meselesinin demokratik çözümü için başlatılan süreç de bu mayın tarlasında ilerliyor. Sürecin ivme kazanması, devletin adım atmasına kilitlenmiş durumda. Özellikle yasanın Meclis’ten geçmesiyle birlikte toplumsal desteğin yükselmesine rağmen (Konda, Eylül-Ekim ayı barometresi) devletin bekleme pozisyonunda kalması kafalardaki soru işaretlerini arttırıyor.

Böylesi tarihi bir eşikte, atılması gereken adımlar neden gecikir, diye sormadan geçemiyoruz. Büyük ihtimalle atılacak adımlarla birlikte Kürtlerin moral ve motivasyonunun yükseleceğinden korkuluyor. Sayın Öcalan’ın koşullarının düzeltilmesinde yol alınmaması, teyit-tespit meselesinin krize dönüşmesi, kayyım rejiminde ısrar, Demirtaş ve arkadaşlarının rehin tutulması gibi politikalar olsa olsa Kürtlerin moral ve umudunu denetim altında tutan konjonktürel taktikler olabilir. Bu ara sürece, Kürtlere uygulanan kontrollü umut işkencesi damgasını vurmuş görünüyor.

Süreçte atılması gereken adımların askıda tutulup Kürdün umudu ve morali üzerinde derin hesapların yapıldığı bir eşikte Türkiye’nin batısında ulusalcı sağ dalganın yükselmesi ise pek şaşırtıcı........

© Yeni Yaşam