Hırs için can ve zaman harcayan çağlardan bu günlere kadar geldik. Öyle ki geldiğimiz yerleri ve ezberleri beraberimizde getirdik. Denilir ki, insanın asırlar boyu katettiği yol, birkaç adımdan öteye geçmez. Dünya bu, geçilmez, sadece gelip gidilir ve delip geçebilir.

İhtimallerin mekânında insan kendini çevreleyen her şeye benzeyerek başlar uyumaya ve uyumlu olmaya. Yarım bırakılan hevesler, sevgiler, aşklar, yaşamlar bir bela gibi, hep başa gelecek bir kaza gibi. İnsan kendine hapsolmuştu bir zamanlar, hâlâ da kendine esir.

Birbirine benzeyerek geçip giden günlerin alışkanlığı ve gözleri var, bir de kelimeleri; yüklemden bağımsız, özneden bihaber. Yürümenin ihtişamından bahsediliyor, bir efsane olarak geleceğe fırlatılmış. Bazı ayaklar o yollara göre değil, bazı yollar da o ayaklardan fersah fersah uzak.

Kirlenmemiş bir zamanın hikâyesi anlatılır ve hep hikâyede kalır. Ne hayat bir hikâyedir ne de hikâye bir hayat veriyor. İnsan olmanın ve insan kalmanın arasında bir sarkaç, gidip gelir, gidip gelmeyebilir. Varmak hep bir söylence olarak kaldı ve bir oyuk açtı ömrümüze. İnsan kendi boşluğuna........

© Yeni Yaşam