Mekke Anlaşması: İmza atıldı, sorular duruyor
Bölgemizde savaş var. Devletlerin sınırları, milletlerin geleceği, insanların hayatı büyük bir tehdit altında. Böyle bir dönemde Türkiye'nin güvenliğini güçlendirecek adımlar atması elbette gereklidir. Ancak atılan her adımın bizi nereye götürdüğünü de konuşmak zorundayız.
Bir anlaşmanın adına "savunma" yazılması, bütün soruların cevaplandığı anlamına gelmez.
Kimi, kime karşı, hangi şartlarda savunacağız? Kararı kim verecek? Askerimizin görevi nerede başlayıp nerede bitecek? Ekonomik yükü ne olacak? Yarın taraflardan birinin bölgesel hesabı değiştiğinde Türkiye'nin durumu ne olacak? Mecliste dile getirilen iki somut hat ortada: Suudi Arabistan'ın Yemen'deki Husilerle gerilimi ve Pakistan-Hindistan sınırı. Bu hatlardan birinde ateş yükselirse Ankara'dan ne istenecek?
Bunları sormak, devletimizin güvenliğine sahip çıkmaktır.
Türkiye, Pakistan ve Suudi Arabistan arasında imzalanan Mekke Ortak Savunma Anlaşması'nı bu çerçevede değerlendirmek gerekiyor. Geçen hafta katıldığım televizyon programında bu konuyu konuşurken teklifin ilk maddesi kabul edilmişti. Ertesi gün teklifin tamamı 119 ret oyuna karşı 279 kabul oyuyla TBMM Genel Kurulundan geçti; CHP de iktidarla birlikte kabul oyu verdi. Fakat oylamanın tamamlanması, anlaşmanın sonuçlarına ilişkin tartışmanın tamamlandığı anlamına gelmez. Ama iş burada bitmiyor. Bir hükmün kâğıt üzerinde bulunmasıyla kriz anında nasıl uygulanacağı arasında fark vardır. Asıl açıklığa kavuşturulması gereken, siyasi baskılar, askerî beklentiler ve sahada oluşan fiilî durumlar devreye girdiğinde Türkiye'nin karar serbestisinin nasıl korunacağıdır.
Anayasa'nın 92. maddesi, yurt dışına asker gönderilmesinde TBMM'nin yetkisini düzenlerken milletlerarası antlaşmaların gerektirdiği hâller için de istisna içeriyor. Bu sebeple, "Her durumda yeniden Meclis kararı gerekir"........
