Hafta sonu bir kitap söyleşisinde, kelimelerin dingin aktığı bir anın ortasında bir cümle düştü masaya. Söz alan bir okurumuz, aslında hepimizin zihninde dolaşan ama çoğu zaman dillendirmediği bir gerçeği açık etti: "Toplum olarak çok kötüye gidiyoruz.Eğer bu saldırıyı yapan sakallı, dindar biri olsaydı… şimdiye kadar ‘yobaz’, ‘bağnaz’ denilecekti.Ama yapan daha modern (modernlik anlayışım farklıdır, beni tanıyanlar bilir) bir aileden olunca… bu sefer de ‘İslam olmazsa toplum böyle olur’ deniliyor.”Bu cümle, bir olaydan çok daha fazlasını anlatıyordu. Çünkü mesele artık bir suçun kendisi değil, o suçun kimin üzerinden okunacağı meselesine dönüşmüş durumda.Biz, gerçeği anlamaya çalışmıyoruz.Gerçeği, kendi düşüncemize benzetmeye çalışıyoruz.Bir olay oluyor. Henüz ne olduğu tam bilinmeden, toplum ikiye ayrılıyor. Herkes kendi mahallesinden bakıyor. Bir taraf suçun failini büyütüp genelleştiriyor, diğer taraf aynı hatayı tersinden yapıyor. Ortada bir acı var ama o acının etrafına örülen yorumlar, acının kendisinden daha sert, daha keskin.Oysa hakikat çoğu zaman bu kadar gürültülü değildir.Hakikat, sessizdir… ama derindir.Bugün Şanlıurfa’da yaşanan bir olayla, Gaziantep’te yaşanan bir başka hadise bize sadece şunu göstermiyor: Bir suç işlendi.Bize asıl şunu gösteriyor: Toplum olarak suçu nasıl okuyoruz?Çünkü bizde bir alışkanlık var.Bir kişinin hatasını, ait olduğu düşündüğümüz herkese paylaştırmak.Allah Teâlâ Kur’ân-ı Kerîm’de En'am Suresi 164. Ayet’te şöyle buyuruyor:“Hiçbir günahkâr, başkasının günahını yüklenmez.”Bu........

© Yeni Meram