Bazı sorular vardır, yüksek sesle sorulmaz. Çünkü cevabı başkasında değildir, insanın kendi içinde dolaşır; bazen günlerce, bazen yıllarca. Hayat da çoğu zaman böyle ilerler. Büyük kırılmalarla değil. Küçük tercihlerle. Farkında olmadan merkeze koyduklarımızla.

İnsan bir noktada şunu fark ediyor: Kimse onu kendisinden daha iyi tanımıyor. Ne yorulduğu yeri, ne neden sustuğunu, ne de hangi cümlede içinin cız ettiğini… Hayatının merkezine kendini koymak çoğu zaman yanlış okunuyor, bencillik deniyor. Oysa bu, başkasını yok saymak değil; önce kendi içini toparlama meselesi. Çünkü kendi içini toparlayamayan biri, ne kadar çabalasa da başkalarıyla kurduğu bağı uzun süre taşıyamıyor.

Kendini merkeze almak, her şeyi kendi arzusuna göre yapmak değil. Tam tersine, neyi yapabileceğini ve neyi yapmaması gerektiğini daha net görmek için gerekli. Gücü varken incitmemeyi seçmek mesela. Konuşabilecekken susmak. Haklıyken biraz geri........

© Yeni Birlik