Öğrencilere mesleki beceri kazandırmak, bir öğretmenin en temel görevlerinden biridir. Motorun nasıl çalıştığını göstermek, bir parçayı yerinden söküp yerine taktırmak, cihazın malzemenin doğru kullanımını öğretmek; bunlar mesleğin elzem tarafıdır. Fakat bundan da önemli bir şey vardır: Öğrendiği bilgiye yön verecek kalbin mayasını kazandırmak.

İnsan sadece elleriyle değil, kalbiyle de iş yapar. Bilgi tek başına ne iyi ne kötüdür; ona şekil veren, yön veren vicdan ve imandır. Bir kasap doğru keserse helal rızık sunar; yanlış yaparsa kul hakkına girer. Bir oto ustası doğru tamir ederse hayat kurtarır. Bir gıda üreticisi, bilgisiyle halka helal, temiz lokma sunabileceği gibi hile, katkı ve savsaklama ile halkın sağlığıyla oynayabilir. Bu, yalnızca meslek hatası değil aynı zamanda büyük bir ahlaki sorumsuzluktur.

Gazetenizde yayınlanan “Servise mi gitsem sanayiye mi?” başlıklı yazıda yer alan tamirci örneği, meslek ahlakının hayatla ne kadar bağlantılı olduğunu çarpıcı biçimde gözler önüne seriyor. Yetkili serviste değiştirilmediği hâlde eski parçaların kullanılması, yağın değiştirilmediğinin gizlenmesi gibi anlatılanlar, güvenin nasıl çiğnendiğini gösterir. Bu örnek bize, mesleki bilgiyle vicdanın el ele gitmesi gerektiğini hatırlatır.

Maarif Eğitim Modeli de bilgiyi erdem ve ahlakla harmanlamayı hedefler. Çünkü........

© Türkiye