Bugün de bizi okuyacağınız için teşekkür ederiz... Kehribar konusunda duygularımı...

Bir gün bir mekâna girmek istemezsin. Bir gün bir şarkıyı duymak ağır gelir. Bir gün biri sana yaklaşır ve sen geri çekilirsin; sebebini tam söyleyemezsin. Bir gün bir mesaj gelir, cevap yazarsın ama içindeki cümle başka bir cümledir. Bir gün biri seni över, sen ona “teşekkür ederim” dersin; ama içeride bir yer “inanma” diye fısıldar. İşte o “inanma” dediğin yer bazen kehribardır. O “yaklaşma” dediğin yer bazen kehribardır. O “söyleme” dediğin yer bazen kehribardır. Biz fark etmeden hayatımızı onun etrafında kurmaya başlarız. Bazı cümleleri söylememeyi ona göre seçeriz. Bazı insanlara yaklaşmamayı. Bazı ihtimalleri baştan elemeyi. Bunun adına bazen “karakter” deriz. “Ben böyleyim” deriz. Oysa belki de “ben böyleyim” dediğimiz şey, geçmişte donmuş bir anın bugüne uzattığı gölgedir. Kehribar içindekini öldürmez ama yaşamasına da izin vermez. Bu bana çok tanıdık geliyor. Çünkü bazı duygular, biz onları “bitti” sandığımız hâlde bitmez. Sadece donmuş bir hâlde kalır. Ne iyileşir ne de kanar. Ne parlar ne de söner. Arada bir yerde durur. Bazen kendime şu soruyu soruyorum:

“Ben........

© Türkiye