Η Πάτρα δεν ζητά απλώς να είναι θεατής στο ίδιο της το μνημείο. Ζητά να μάθει εάν θα μπορέσει να το ξαναζήσει.

Θα μπορούσες να το πεις και πρωτοτυπία. Αν βέβαια διέθετες χιούμορ σε απόθεμα και αν η Πάτρα δεν ήταν μια πόλη που στενάζει από έλλειψη υπαίθριων (και όχι μόνο), πολιτιστικών χώρων.

Το μόνο που ακούστηκε φέτος στο Αρχαίο Ωδείο της πόλης, αυτό που εγκαινιάστηκε τον περασμένο Νοέμβριο μετά βαΐων, κλάδων, Λίνας Μενδώνη και παρατρεχάμενων, ήταν η καμπάνα του Παντοκράτορα, η συνήθης δηλαδή «διακοπή» στη ροή των παραστάσεων που κάποτε απολαμβάναμε έχοντας γνώση της απρόσκλητης εκκλησιαστικής…. παρέμβασης.

Παραδόθηκε με λίγα λόγια ένα μνημείο υπό το φως των πολιτικών διαφημιστικών led και ακολούθως, επί 9 μήνες, πήρε τη θέση του αποκλειστικά ως τέτοιο: ως ένα μνημείο δηλαδή αποκομμένο εντελώς από τη ζωή της πόλης με την οποία υπήρξε επί μακρόν συνδεδεμένο ιδίως την περίοδο του........

© The Best News