Η πρόσφατη τραγωδία στη Δράμα έφερε ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για την ψυχική υγεία των ανθρώπων που υπηρετούν στα Σώματα Ασφαλείας.

Κάθε φορά που ένα τραγικό περιστατικό εμπλέκει έναν αστυνομικό, η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται, εύλογα, στα γεγονότα. Αναζητούμε απαντήσεις και εξηγήσεις. Προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι συνέβη και πώς φτάσαμε ως εκεί. Πολύ σπανιότερα όμως στεκόμαστε σε ένα διαφορετικό ερώτημα: ποιος φροντίζει αυτούς που καλούνται καθημερινά να προστατεύσουν τους υπόλοιπους από εμάς;

Η πρόσφατη τραγωδία στη Δράμα έφερε ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για την ψυχική υγεία των ανθρώπων που υπηρετούν στα Σώματα Ασφαλείας. Δεν είναι ούτε η στιγμή ούτε ο τόπος για εύκολα συμπεράσματα σχετικά με μια συγκεκριμένη υπόθεση που ερευνάται από τις αρμόδιες αρχές. Είναι όμως μια αφορμή να συζητήσουμε κάτι που συνήθως μένει στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης.

Ο αστυνομικός δεν εργάζεται σε ένα συνηθισμένο επαγγελματικό περιβάλλον. Στην καθημερινότητά του καλείται να διαχειριστεί περιστατικά βίας, σοβαρά τροχαία δυστυχήματα, αυτοκτονίες, οικογενειακές τραγωδίες, κακοποίηση ανηλίκων, περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και κάθε μορφή ανθρώπινου πόνου. Συχνά είναι ο πρώτος που φτάνει σε ένα δύσκολο συμβάν και ο τελευταίος που αποχωρεί από αυτό.

Όσοι έχουμε υπηρετήσει για χρόνια στην πρώτη γραμμή γνωρίζουμε ότι πίσω από κάθε περιστατικό υπάρχει ένα ψυχολογικό αποτύπωμα. Δεν καταγράφεται σε καμία αναφορά υπηρεσίας, δεν αποτυπώνεται σε κανένα στατιστικό στοιχείο και δεν εμφανίζεται σε κανέναν πίνακα αξιολόγησης. Υπάρχει όμως και ακολουθεί τον άνθρωπο που καλείται την επόμενη ημέρα να συνεχίσει να εκτελεί το καθήκον του με την ίδια ψυχραιμία, την ίδια υπευθυνότητα και την ίδια επαγγελματική επάρκεια.

Η........

© The Best News