A. Όταν, μέχρι πρόπερσι που βγήκα στη σύνταξη, έμπαινα στην αίθουσα για να διδάξω θρησκευτικά ΣΤ ‘ τάξης Δημοτικού αναρωτιόμουν:

Πώς άραγε  θα μπορέσω σαν δάσκαλος ΠΕ 70 να «ξε-κάνω »  το μάθημα των θρησκευτικών στην αντίληψη πολλών μαθητών από μια βαρετή παρένθεση  στο πρόγραμμα της ημέρας, κάνοντάς το μια ενότητα ζωντανών στιγμών, για το νου και την ψυχή όλων των μαθητών;

Έχοντας σαν δεύτερη ειδικότητα την ΠΕ 01 (θεολογία), ένιωθα την πρόκληση πιο δυνατή: πώς θα μπορούσε το μάθημά μου  να ξεφύγει από μια ρασιοναλιστική ηθικιστική αιτιοκρατία (Weber) και να γίνει ευκαιρία οντολογικής ανακάλυψης και προσέγγισης ; (Ντοστογιέφσκι)

Της  προσέγγισης ενός Θεού που αυτοαποκαλύπεται στον άνθρωπο (Popovits), ερευνάται και προσεγγίζεται ελεύθερα (Losky), χωρίς να δημιουργείται (Sartr) ή να εφευρίσκεται από αυτόν (Spinoza).

Kι αυτά,  σε παιδιά 12  ετών.

Πειραματιζόμενος, διαπίστωσα,  ότι οι δωδεκάχρονοι μαθητές και  μαθήτριές μου έδειχναν ζωηρό ενδιαφέρον και αξιοσημείωτη ωριμότητα που φαινόταν στα μάτια τους, στις ερωτήσεις και τις απαντήσεις τους σχετικά με τα μεγάλα ερωτήματα των βασικών αριστοτελικών κατηγοριών: ποιός , πού, πότε, πώς, τι, γιατί.

Μια πεταλούδα στο παράθυρο, ένα σπουργιτάκι που μας επισκέφτηκε, το φως του ήλιου, μια  δυνατή πρωινή είδηση για τον πόλεμο, τη μετανάστευση, τον covid -19, το  χαμόγελο ή το κλάμα ενός παιδιού, μια ιδεοθύελλα, μια πετυχημένη ατάκα  μαθητή στην τάξη, μια αμφισβήτηση της γνώμης μου από  ένα παιδί, ένα άγαλμα........

© The Best News