Είναι ένα από τα μοναδικά ταλέντα του Ντόναλντ Τραμπ να αποκαλύπτει την παράλογη απαξίωση μακροχρόνιων παραδόσεων. Σε χρονιές προεδρικών εκλογών, οι κραυγές και ο πομπώδης λόγος του επί σκηνής κάνουν το εγχείρημα συνύπαρξης των υποψηφίων στην ίδια σκηνή να φαίνεται μάταιο. Στην εξουσία, όταν αποσυνδέει τα γεγονότα από τη χάραξη πολιτικής και βασίζεται αντ’ αυτών στον μύθο και την απάτη ως πυξίδα για τις αποφάσεις του, καθιστά άχρηστα και ανίσχυρα τεράστια πεδία εμπειρογνωμοσύνης. Οταν ψεύδεται δημόσια και επιμένει ότι οι φαντασιώσεις και οι διαστρεβλώσεις του θα υπαγορεύουν την πορεία του κυβερνητικού έργου, κάνει εμάς που εργαζόμαστε στον χώρο της ενημέρωσης να αναρωτιόμαστε αν υπάρχει πια νόημα στην καταγραφή και ανάδειξη της αλήθειας.

Ομοίως, πολλοί Αμερικανοί που παρακολούθησαν την ομιλία του για την Κατάσταση του Εθνους ίσως αναρωτήθηκαν ποιο είναι πλέον το νόημα αυτών των ομιλιών. Ηταν ένας ασυνάρτητος λόγος διάρκειας σχεδόν δύο ωρών, γεμάτος ψεύδη, αυτοσχεδιασμούς και παρεκβάσεις –........

© Ta Nea