İtalya’da, kökleri İspanyolca’ya dayanan o meşhur "Manita" yakıştırması, bir elin beş parmağını temsil eder; sahada 5-0’lık bir dominasyonun, rakibi avucunun içine almanın sembolüdür. Galatasaray, cebinde o görkemli ilk maçın 5 gollü mirası ve 3 farklı devasa avantajıyla Torino’ya adım attığında, aslında sadece bir skorun değil, bir psikolojik üstünlüğün de taşıyıcısıydı. Ancak futbol, statik bir matematik hesabı değil, dinamik bir karakter testidir.

İlk maçta taktiksel bir başyapıt sunan Okan Buruk, "ayaklar yere basıyor" demişti ama o ayaklar Konya deplasmanında tökezlemiş, Torino’da ise tamamen yerden kesilmişti. 25 Şubat akşamı başlama düdüğü çaldığında, camia cuma günkü kurada "Liverpool mu gelsin, Tottenham mı?" romantizmine kapılmıştı. Fakat takvimler saat farkıyla 26 Şubat’ı gösterdiğinde, ne o 3 gollük konfor alanı kalmıştı ne de kura rüyaları...

Galatasaray bu sezon taraftarını bir lunapark treninde gezdiriyor; bazen en tepede, bazen sert bir düşüşte. Torino’da kurulan İtalyan tuzağına, sanki o tuzağın varlığından habersizmiş gibi,........

© T24