Rahmetli anneannem film seyrederken hep konuşurdu. Hem yorum yapar hem de filmdeki iyi karakterleri uyarırdı. “Pislik! O yaptı! Katil o!” diye bağırırdı.

Çok gülerdim. Yaşım ilerledikçe ona benzemeye başladım.

Artık ben de trafikte, gazete okurken, sosyal medyaya bakarken, film seyrederken kendi kendime konuşuyorum. Haksızlıkları haykırıyorum, yorum yapıyorum, küfür ediyorum.

Kadıncağız haklıymış.

İnsan haksızlıklar karşısında öyle kötü hissediyor ki... Başkaları duysun duymasın, bir şeyler söylemek istiyor.

Çünkü haksızlık sadece can sıkıcı bir olay değildir. İnsan zihni bunu çoğu zaman tehdit, değersizlik ve aşağılanma olarak algılıyor.

Bu yüzden biri size kötü davrandığında veya hakkınızı yediğinde mesele sadece olayın kendisi olmaz. Beyin bunu aynı zamanda bir güç savaşı gibi de görür.

İnsan, başkasına yapılan haksızlığa da tamamen kayıtsız kalamıyor. Birine yapılan adaletsizlik, doğrudan bize yapılmasa bile zihnimiz bunu toplumsal düzen için bir tehdit olarak algılıyor.

Tabii haksızlığın kime yapıldığı, kimin yaptığı ve olayın kişinin kendi çıkarlarını etkileyip etkilemediği de tepkiyi tamamen........

© Sözcü