Sinem Dedetaş: Türkiye’de hakimler vardı!
Gazetecilikten arkadaşım Atilla Güner, çok kısa konuşur. Az söyler. Ben çok şey anlarım. Birlikte Hürriyet, Milliyet, Sabah, Vatan’da çalıştık. Atilla, uzun yıllar yargı (adliye) muhabirliği yaptı.
En çetrefil hukuk davalarını bile “halkın bildiği, kullandığı, konuştuğu kelimelerle” gazete manşetlerine taşıdı.
Atilla’nın yargıçları, savcıları, polisleri görev sırasında ve özel hayatlarında tanıma imkanı oldu. Çam, gürgen, akasya ağaçları ağırlıklı ormanda yürüyüş yapıp, laflıyorduk. Atilla, aniden; “Türkiye’de hakimler vardı” dedi.
“Fon vurgunu yapanlar listesinde 180 yargı mensubu ve 150 milletvekili varmış” dedim. Atilla; “İdam cezası verip, kalem kıran ağır ceza mahkemesi başkanı, İETT otobüsü ile işine gelir, evine dönerdi” diye devam etti. Hakimlerin servis otobüsü yoktu. Belediye otobüslerinde halkla beraber seyahat ederlerdi. Hakim, kendi mahallesinde alışveriş yapmazdı. Uzak mahallenin kasap, manavına giderlerdi. Esnaf, samimiyet kurar ve ola ki, bir gün sanık olarak karşısına gelirse “tarafsız davranamaz” düşüncesinde hukuk adamı insanlardı.
Sultanahmet Adliye binasında odalarının kapıları herkese açıktı. Tıklar girerdiniz. Öğle yemeklerini, evden getirdikleri sandviçle geçiştirirlerdi. Odaları çatı altına denk geldiği için yağışlı havada çatıdan damlayan yağmur suyunu plastik leğende biriktirip pencere önündeki saksıda........
