Bir köşede bir kız çocuğu okul yolunda elinde defter taşırken, başka bir köşede aynı yaştaki bir başka kız çocuğu kucağında bebek taşıyor. Biri hayatını kurtarmak için derslerde öğretmenine yetişmeye çalışıyor, diğeri “eş” denilen adamın şiddetinden kaçmaya.

Bu mudur bizim adaletimiz?
Bu mudur vicdanımız?

Henüz on birinde bir kız çocuğuna nikah kıyılıyor. Henüz on ikisinde karnı burnunda hastane kapısına bırakılıyor. Henüz on üçünde “eş” diye yanına koydukları adam tarafından dövülüyor. Henüz on dördünde toprağa veriliyor.

Ve biz susuyoruz, görmüyoruz, duymuyoruz, konuşmuyoruz…
Komşular, “aile meselesidir” diye bakıyor.
Devlet, “gelenektir” diye göz yumuyor.
Toplum, “kaderidir” diyerek sırtını dönüyor.

Ama o “kader” dedikleri, aslında bizim utancımızdır. Ve o utanç, her gün bir çocuğun hayatını söndürüyor.

Çocuğun rızası........

© Sonsöz