Bu küçük ama çarpıcı anekdot…
Köy Enstitülerinin ruhunu anlatır: yiğitlik, dürüstlük ve bilgiyi insanlığa hizmete dönüştürme iradesi. Enstitüler yalnızca okuma-yazma öğretmedi; pratik yaşam becerileri, sorun çözme yetisi ve topluma katkı bilinci kazandırdı. Bu yaşlı öğretmen, bir motoru çalıştırmakla kalmayıp bir bebeğin dünyaya gelmesine de yardımcı olarak, tek bir insanın değil bir toplumun eğitiminden doğan güveni temsil etti.

Enstitüye adım atan her çocuk, köyünden getirdiği yoksulluğa rağmen içinde bir ışık taşırdı. Kapı eşiğinde sadece öğrenci değil, umut taşıyıcısı olurdu. Sessiz bir törende, kalbi çarparak şu sözü verirdi:
........

© Sonsöz