Dünyanın köşeleri olsaydı belki de çekilirdim birine ama yuvarlak diyorlar kendisi için. O yüzden başka köşeler aradık kendimize. Bana bu köşe düşerken sanmayın ki sanmalarla sınanmadım. Günün sonunda bilmenin kılığına girmiş bir yanılgının içinde buluyor insan kendini. Koca bir gölgede…

Sanmak… Kendi zihnimizin gölgesi değil de nedir? Bir insana bakarız, bir davranışını görürüz. Hemen bir yafta yapıştırırız. Soğuk, korkak ya da duygusuz ya da her neyse. Oysa arka planda sabaha kadar ağlamışlığı vardır ya da belki bir hastanın başında sabaha kadar beklemişliği.

Sanmak… ‘Ben biliyorum' demenin en tehlikeli hali. Ve bu hallerin içinde debelenip duran insanlar. Kendi dersinde zayıf olan bir öğrencisini, el işleri ile ilgili bir derste herkesten iyi olduğunu gördüğünde tembellik sanrısını yeniden gözden geçiren bir öğretmen. Ya da suskun çocuğunu umursamaz sanan bir anne. Ya da selam vermeyeni kibirli sanan bir komşu.

Sanmakla görmek arasındaki perdeyi biraz aralasak aslında varabiliriz belki gerçeğe ama günümüz dünyasında artık çok zor. Perdeler kalın ve ağır. Bir fotoğraf........

© Samsun Gazete Arena