Keşke bu yazıyı yazarken karşımda sizler olsaydınız da bir 15 dakika susarak birbirimize bakabilseydik. Zira Fenerbahçe’nin aynı kaderi aynı acılarla üst üste yaşadığı dördüncü sezon olmak üzere bu sezon da. Aynı acıları bu kadar yaşayan bir taraftar kitlesinin bir bireyi olarak artık mürekkebim tükenmiş, sözlerim bitmiş gibi hissediyorum. Hiç mi değişmez bir kader? Her seferinde oluyormuş gibi hissettirir ve yine mi olmaz? Buradan da dönmez herhalde dedikten sonra döner mi? Evet, döner. Biz bunu öğrendik fakat ders almayı, üzülememeyi öğrenemedik. Keşke susabilsek, uzaklaşabilsek, hiç konuşmasak. Fakat işimiz bu, sevdamız bu, acımız bu ve mutluluğumuz da bu. İşimiz futbol, sevdamız Fenerbahçe. Dolayısıyla biraz dertleşmek bizim hakkımız diye düşünüyorum.

Fenerbahçe bu girdaptan nasıl çıkar inanın bilmiyorum; biliyor olsaydım inanın bu çözüm için savaşırdım. Fakat dört senedir türlü türlü senaryolarla, türlü türlü travmalarla bizi buraya getirmiş bir takımın taraftarına da ayrı parantez açmak lazım. Çünkü Fenerbahçelilerin inancı, kötü gün taraftarlığı inanın kolay bulunur cinsten değil. Ve göreceksiniz ki gelecek sene kombinelerin hepsi satılacak, çünkü ümit Fenerbahçelilerin en çok tutunduğu şey.

Bu parantezi kapayalım ve şimdi gidişata bir bakalım. Olan oldu, Rize maçı, Kasımpaşa maçı... Söyleyecek bir şey yok. Tedesco’ya da laf etmeyeceğim. Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim;........

© Şalom