"Futbol sadece futbol değildir" cümlesi artık modası geçmiş bir pazarlama sloganı gibi gelebilir kulağa... Ama Buenos Aires’in liman mahallelerinde, La Bombonera tribünlerini titreten ruh için bu bir slogan değil, bir hayatta kalma biçimi.

Sahi, siz CABJ nedir gerçekten bilir misiniz?

Boca Juniors, öyle üç-beş kupayla, parıltılı transferlerle anlatılacak bir kulüp değil. 1905’te La Boca limanında yani sistemin ‘steril’ dünyasına sığmayanların ördüğü ilk halk barikatıdır Boca... Onlar için şampiyonluk gelip geçici bir hevestir; asıl mesele o sarı-lacivert ruhun, mahalleli kimliğinin her türlü güce karşı dik durmasıdır.

RENKLER VE BURUŞTURULAN BAYRAKBoca’da işler kupa sayısıyla değil, haysiyetle yürür. Hikaye daha en başta, bir namus sözüyle başlar. 1906 yılında, mahalledeki bir diğer yerel kulüp olan Nottingham de Almagro ile maç yapılacaktır ve kaybeden renklerinden vazgeçecektir - iki takımın rengi de siyah beyazdır. Maç kaybedilir, takım "Bu renkleri bırakacağız" der. O gün limana yanaşan ilk gemi olan İsveç bandıralı Drottning Sophia’nın renklerini alıp üzerlerine geçirirler. O günden sonra ne kadar büyük paralar, ne kadar parlak teklifler gelirse gelsin, o işçi renklerinden, o mahallenin onurundan zerre sapmazlar.

Sadece renk mi? 1966’ya gidelim... Wembley’de İngiliz kibri tavan yapmışken, Boca’nın efsanesi Antonio Rattín haksız bir kararla oyundan atılır. Ama Rattín, "Sizin adaletiniz bu kadar" dercesine sahayı terk etmeyi reddeder. Sonra da köşe gönderindeki İngiliz bayrağını eliyle sıkar. O gün kupa kaybedilir belki, ama Boca o gün dünyaya "Ben buradayım ve sizin gücünüze boyun eğmiyorum" mesajını çiviler.

Bu ruh, yıllar sonra 1984’te kulüp ekonomik olarak çöktüğünde de değişmez. Kapıda icra memurları beklemektedir, kulübün elektriği kesiktir, hatta........

© OdaTV