Θαύμαζα πολύ την Πάολα Ρεβενιώτη.

Παρόλα αυτά, όταν μαθεύτηκε η είδηση του θανάτου της, αντιστάθηκα στην παρόρμηση να ορμήσω στο πληκτρολόγιο. Το πένθος στη δημόσια εκδήλωσή του διέπεται από πανάρχαιους, άγραφους κανόνες και ιεραρχίες που ορίζονται από το βαθμό συγγένειας με τον τεθνεώτα.

Η Πάολα Ρεβενιώτη ήταν πρωτίστως μια ηγετική φυσιογνωμία της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, οι υπόλοιποι, μπορούσαμε να περιμένουμε να μιλήσουμε για εκείνη μετά την κηδεία της.

Έπρεπε, πρώτα, να ακουστούν οι δικοί της άνθρωποι.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι δεν είχαμε τίποτα κοινό και ο λόγος που κάνω αυτή την άχρηστη δήλωση είναι γιατί πιστεύω ότι πάνω απ’ όλα πρέπει να εξάρουμε το γεγονός ότι πέραν της ακτιβιστικής της δράσης, ήταν ο δημόσιος λόγος της που υπερέβαινε τις ταυτότητες, τις τάξεις, τα βιώματα. Η φωνή της Πάολας Ρεβενιώτη ήταν αληθινά επιδραστική και κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει τις παρεμβάσεις της.

Βέβαια, μου άρεσε πολύ και το χιούμορ της, ειδικά όταν έκανε πλάκα για τους άντρες ως φύλο. Όλα αυτά τα σατιρικά στερεότυπα που αναπαράγουμε οι γυναίκες για να ξεδώσουμε, όταν βρισκόμαστε με τις φίλες μας, δημιουργούσαν το είδος της ταύτισης που τελικά οδηγούσε σε ένα δυνατό........

© news247