Ne yazık ki canlarım savaşın dili, doğurganlık metaforlarıyla süslüdür zira iki taraf da savaşa giderken kendini; tarihin ebeveyni, karşı tarafı ise doğacak çocuğun düşmanı ilân eder:

“Gelecek nesiller için… Şehitlerimizin kanından bir millet filizlenecek, bir vahşetin kökü kazınacak…”

Ve ne tuhaftır ki; gelecek nesiller için yola çıkanlar, önce o nesilleri toprağa verirler…

Oysa gerçekte doğan; yetimlik, yoksulluk, travma ve en çok da: nesiller boyu sürecek kin, nefret ve intikam duygusudur…

Demek istemem o ki; savaş, çocuk üretme vaadiyle meşrulaştırılır ancak çocukların geleceğini tüketerek ilerler…

Bir taraf “çocuklarımız özgür olsun” der, diğer taraf “çocuklarımız güvende olsun” diye karşılık verir… Yani, iki taraf da haklılık iddiasını çocukların masumiyeti üzerinden kurar, kendi iktidar........

© Nefes