Sorusunu kime sormalıyız? Hayatımızın her alanını; en doğru ve adil kurallar, hükümler, ilkeler ve ölçülerle, kriterlerle düzenleyen; her şeyin beyanını, örneğini, her sorunun çözümünü kapsayan İSLAM nizamının “DOST-DÜŞMAN” kriterleri de, kimlikleri de açıklanmıştır. Bunlara, ekleme ve çıkarma yapılamaz. Buna aykırı “dost-düşman” kriterleri benimsemek hak ve yetkisi kimseye verilmemiştir. Bu, ilahi sınırların ihlali, kulluk sınırlarının aşılması/“rububiyet” iddiası olarak da “affedilmez en büyük günah, şirk ve zulümdür.” (Nisa/48, Lokman/13, Hucurat/1). “Arz-ı Mev’ud” projesi kapımıza dayanmış iken, “tevhidde vahdet” yerine, ırkçılık, mezhepçilik tefrikası akla da aykırı değil midir? Bu nedenle “ehl-i kıble” İranlı Müslüman kardeşlerimizle ilgili beyanlarımızda, bu hassasiyeti göstermeli, dostu-düşmanı tanımalı ve karıştırmamalı değil miyiz? “Allah için sevmek ve buğzetmek, amellerin efdalidir.” (S.A.V.) Rabbimiz’in eşit-kardeş kıldıkları (Hucurat/10, 13) nasıl oluyor da birbirine düşman olabiliyor? Aman dikkat!.. Bu, “itikadi” bir konudur. Hangi safta, kimlerleyiz?

Türkler, Araplar, Kürtler... olarak, Siyonizm’in........

© Milli Gazete