Fırtınanın içindeki pusula
Günlük hayatımızda en fazla muhatap olduğumuz sorulardan biri bu olsa gerek. Cevap da ağız birliği yapmışçasına: “İyiyim!” oluyor sanırım.
Peki, iyi derken gerçekten de iyi miyiz, iyilerden miyiz? Buyurun biraz iyi kalabilmek üzerinde biraz düşünelim.
Kavramların anlamının birbiriyle iyice çeliştiği bir çağda yaşıyor olmak, kavramların tam olarak ne anlatmak istediğini izah etmeyi zorunlu kılıyor. Bir dönemi kendini keşfetme maskesi altında kişisel gelişim dayatmasıyla geçirdikten sonra şimdi de kavramların birbirine karıştırıldığı bir döneme erdik. İçeriğin ne olduğundan ziyade amaçlarının ne olduğunu fark edince çözüm de anlamlı ve kalıcı oluyor.
Görselliğin ön plana çıktığı bu çağda her şeyin görünür olması gerektiği fikri ortaya atıldı. Görünür olmak, yaşıyor olmakla eş değer hâle getirildi. Görsellik beraberinde maddeleştirilmeyi de getirdi. Maddeye indirgenen kavramlar birer ürün hâline dönüştürüldü. Ortada bir ürün olunca da doğal olarak reklamlar popülerlik kazandı. Yani günün sonunda yine kasa kazanmalıydı. Emperyal sistemin olmazsa olmaz kuralıdır bu. Oyuncuların kim olduğunun, oyunun ne olduğunun bir önemi yok aslında. Aslolan, belli bir zümre kazanırken diğerlerinin sadece birer figüran olarak kalması...
Görsellik çağında duygular da bu durumdan nasibini aldı ve görünür olmanın zorunluluğu karşısında boyunlarını büktüler. İyi kalmaktan ziyade iyi olduğunu göstermenin zorunluluğunu hissetmeye başladık. İyi olmak istiyorsan iyiliğini göstermek zorundasın gibi bir durumun........
