İnsan çoğu zaman karşısındakini değil, kendi iç dünyasını görür. Kalbinde merhamet taşıyan biri insanların kusurlarından önce iyiliklerini fark eder. İçinde kin taşıyan biri ise en samimi davranışta bile art niyet arar. Çünkü göz sadece bakar; asıl gören kalptir.

Bugün insanların birbirine güvenmekte zorlandığı, en masum sözlerin bile şüpheyle karşılandığı bir çağın içindeyiz. Herkes birbirinin açığını arıyor, niyetini sorguluyor, hatasını büyütüyor. Oysa mesele çoğu zaman karşıdaki insan değil; insanın kendi iç dünyasıdır. Kalp neyle doluysa, göz de onu görür.

Kur’an-ı Kerim bu hakikati şöyle haber verir:

“Şüphesiz ki gözler kör olmaz; fakat göğüslerdeki kalpler kör olur.” (Hac, 46)

Demek ki asıl mesele gözün görmesi değil, kalbin hakikati hissedebilmesidir. Çünkü kalbi kararan bir insan, iyiliği bile samimiyetsizlik olarak yorumlar. Dürüstlüğe inanmaz; çünkü kendi içinde doğruluk zayıflamıştır.........

© Milat