Sabah haberlerini izliyorum, ekranda İlker Karagöz ile Şule Aydın,

Etiket “başımıza gelmeyen kalmadı”, konu emekliler.

Emekliler kuyruk olmuş Kent Lokantasının önünde, et yemeği varmış içerde,

“Evinize et alıyor musunuz” sorusuna, gülümsüyor emekli ve veriyor yanıtı,

“Fakir et alabilir mi?”

30-40 yıl mal veya hizmet üreten bir kişinin emekli olunca fakirleşmesi ve fakirliğini gülümseyerek söyleyebilmesi korkunç bir çelişki.

Çocukluğuma kadar gittim bir anda,

Ne mahallede ne de okulda arkadaşlar arasında fakir, zengin gibi bir tanımlama ve ayrışma yapılmazdı.

Lisede ve üniversitede de arkadaşlar arasında böyle bir tanımlamanın yeri yoktu.

Hatta zenginliğini göstermek ayıptı, kimde ne varsa paylaşılırdı.

Bir ilkokul öğretmenimizin sözü hala kulaklarımda,

Önlüğünüz, pantolonunuz, ceketiniz yamalı olabilir önemli değil, ama temiz olmalı.

O günlerden bu günlere ne değişti ki,

Özgür Özel meydan eylemlerinde “iktidar neden sizi sevmiyor?” sorusuna,

Meydan hep birlikte yanıt veriyor, “fakiriz”.

Millet fakirliğini saklamıyor, söylemekten de çekinmiyor.

Çünkü fakirlik, Milletin yaşam biçimi haline getirildi.

Fakirliğin kabullenilmesi ve normalleşmesi…

Sorunun büyüğü de işte bu noktada başlıyor.

Yokluğun zorluğuyla ayrılar eşler, dağılan aileler,

Yaşamak için sömürü düzenine uyum sağlayanlar,

Ya da fakirlikten........

© Medya Siyaset