(Geçmişe Dair, Nostalji Yazısı)

O yıllarda cumartesi günü öğlene kadar ders olurdu. Bir cumartesi günü ilkokul ikinci sınıfın ilk dönemi bitti, karneleri aldık. Ben sevinçliyim. Karnemde tüm dersler pekiyi, Tabi sevinçle dedeme koştum.

-Dede karneleri aldık, karne tatiline girdik, karnem pekiyi.

Dedem:

-Benim okumam yok ama öğretmenine dün sordum. Bana pekiyi olduğunu söylemişti. Aferin sana, sözümü de unutmadım. Pazartesi seni Dorul’a bazara götüreceğim. (Dedem Karadeniz aksanıyla konuşurdu. Bazı kelimelerde t-d, p -b harflerini yer değiştirerek söylerdi. Ayrıca pazartesi günleri ilçemiz Torul’da semt pazarı kurulur).

Ben bir kat daha sevindim. İlk kez köyümüzden kasabaya gidecektim. Oraya şehir diyorlar, arabalar varmış, lokantalar, kahvehaneler, dükkanlar varmış. Her şey satılırmış. Demirciler, bakırcılar, fırıncılar hepsi oradaymış. Hayat bilgisi kitabımızda bazılarının resimleri vardı. Gerçek resim değil, temsili resimler. Daha başka şeylerde varmış. Gidip göreceğim…

Pazar akşamı dedem, anama seslenir,

-Gelin Hanım Ömer’i yarın bazara götüreceğim. Sabah erkenden yola çıkacağız. Elbiseleri sabaha hazır olsun.

-Tamam dayı, o bana söyledi elbiseleri çorapları hazır.

-Ömer sen bana biraz cigara sar. Dabagama (tabaka) koyar bazarda içerim. Sen galem gibi ince sarıyorsun. Benim sardıklarım galın oluye.

-Tabi dede her zamanki gibi, yine sararım. (Evet tütünden sigara sarıyorum ve dedemi ileride yakacak o müzmin hastalığa odun taşıdığımın farkında değilim. Dedem 84 yaşında akciğer kanseri sebebiyle vefat etti)

Pazartesi sabahı ve dedemin takvimine göre kara kış (zemheri) ayındayız. Hava çok soğuk, içlik olarak kalın elbiseler ayaklarıma üst üste çorap giydirildim. Anam bana, babamın Almanya’dan getirdiği elbiseleri giydirdi. Yol karlı ve çamur olacakmış, yürüyerek gideceğiz. Ayakkabılarım “kara lastik” zaten iskarpinim de (deri ayakkabı) yok.

Dedem eşeğimizi hazırladı, Bir torbaya, saman ot ve biraz arpa koydu. Heybeye de bazı metal eşyalar ve birkaç tanede telis çuvalı koydu.

Nihayet yola koyulduk. Etraf karla kaplı, gittiğimiz yol tek araba gidecek kadar yarı kar, yarı........

© Maarifin Sesi