John Lennon estaba chosco perdido, pero por unha cuestión de coquetería non puña as gafas. Cando o fixo, en 1968, decidiu usar as que o Goberno británico entregaba de balde a todas as persoas que o precisasen (igualiño que en España, que deixamos media nómina cada vez que hai que cambiar de gafas). Puxo sobre o nariz aqueles lentes redondiños de avoa que, grazas ao uso que lles deu el, se convertiron en icónicas. Todos, nalgún intre da nosa vida, puxemos uns lentes deses para parecernos a John.

Que tomase esa decisión fixo que, nas súas palabras, «vivise a beatlemanía como algo borroso». En efecto, non era quen de ver, dende o escenario, nada do que estaba pasando alí máis que nunha especie de néboa difusa. Escoitaba os berros, pero non podía ver a histeria, a violencia ás veces, en definitiva, a loucura que rodeaba aos Beatles.

O interesante é que cando unha vez, nunha entrevista con fans, unha delas lle preguntou que por que non usaba as gafas a diario (había fotos de Lennon lendo con gafas ou no estudo de gravación cuns grosos lentes de pasta), a súa resposta foi que se sentiría moi nervioso se puidese ver o que tiña enfronte.

Lembrar iso fíxome reflexionar sobre que, no fondo, facemos un pouco o mesmo. Temos diante tantas desgrazas, tantos problemas, tanta dor, que preferimos centrar a atención en asuntos máis amables; sobre todo nas redes sociais, onde, xa saben, todo o mundo ten unha vida marabillosa, todo o mundo liga, todo o mundo triunfa, todo o mundo ten éxito, todo o mundo come de marabilla e todo o mundo ten unha familia divina que expoñer ao mundo. Isto é o que fai tamén a televisión. Para que ver os cativos de Palestina, que seguen sendo asasinados, se podo ver xente comendo tortilla na nosa tele; para que vou ver a derradeira muller asasinada se podo atender ás paridiñas dos concursantes do penúltimo reality de moda… E así todo.

Igual o noso problema é que andamos realmente miopes ao respecto do esencial. Somos quen de mobilizarnos polo noso equipo de fútbol, pero pasamos correndo se o veciño nos pide axuda. Entusiamámonos cunha nova app pero non queremos saber nada de toda esa xente que traballa no inframundo por catro perras para fabricar os nosos móbiles. Miopes voluntarios, decidimos vivir dentro da cova platónica, que é segura, que saír ao exterior para ver a realidade cos ollos da razón.

Lennon non podía poñer as gafas porque lle puña medo todo o que vía. Púxoas cando os de Liverpool deixaron as xiras. Malia iso, foi unha voz que se alzou a prol da paz e contra a guerra. Hoxe, no estrabismo colectivo, xa non vemos nin borroso.

É que non queremos ver.

© La Voz de Galicia