6 Şubat yine yaklaşıyor. Günler ilerledikçe, 6 Şubat’ın soğuğu sadece havada değil, hafızamızda da hissediliyor. Üzerinden zaman geçti sanıyoruz ama aslında deprem, özellikle bazılarından hiç gitmedi.
O geceyi hatırlamak için özel bir çaba göstermeye hiç gerek yok. Bir siren sesi, hafif bir sarsıntı, ansızın kesilen elektrik ya da gece uykusuzluğunda gelen bir endişe.
Hepsi, hafızanın kapısını aralamaya yetiyor. 6 Şubat depremleri, sadece binaları değil, “bana bir şey olmaz” rahatlığını da yerle bir etti. O günden sonra hiçbirimiz eskisi gibi bakmadık duvarlara, kolonlara, zemine, avizelere. Ev dediğimiz şeyin aslında ne kadar kırılgan olabildiğini acı bir şekilde öğrenmiş olduk.
En çok da isimler kaldı aklımızda. Yarım kalan........

© Konya'nın Sesi