Takvimimizde gelecek haftaya, gelecek yaza, gelecek yıla ait planlar var. Bir yolculuk, yetiştirilecek bir iş, alınacak bir karar… Hayatın devam edeceğine duyduğumuz güvenle günlerin üzerine küçük notlar düşüyoruz. Bir başka evde ise gelecek, bir hastane telefonuna bağlı. Bir aile, doktorun söyleyeceği birkaç cümleyi bekliyor. Bir çocuk, okuluna ne zaman dönebileceğini soruyor. Bizim bazen yorulup şikâyet ettiğimiz sıradan bir gün, bir başkasının en büyük özlemi olabiliyor. 2–8 Kasım Lösemili Çocuklar Haftası ile 3–9 Kasım Organ Bağışı Haftası, hayatın bu çoğu zaman gözümüzden uzak kalan tarafını hatırlatıyor. İnsan kendi gündeminin içinde kolayca daralıyor. Yapılacaklar, yetişilecek yerler, kırgınlıklar, hesaplar… Sonra bir hastane koridorunda, bütün o telaşın içinden tek bir dilek yükseliyor: “Yeter ki iyileşsin.” O dileğin içinde ne kadar büyük bir dünya var. Birlikte yenilecek bir akşam yemeği, okuldan eve dönüş, salondan duyulan bir kahkaha… Hayatın kıymeti bazen tam da kaybetmekten korktuğumuz bu küçük anlarda görünür oluyor. Yıllar önce Kemal Saraçoğlu Lösemili Çocuklar ve Kanserle Savaş Vakfı’na gönüllü donör olmak için başvurmuştum. Aradan uzun yıllar geçti. Pandemi döneminde bir gün telefonum çaldı. Başka bir ülkede lösemi tedavisi gören bir hastaya ilik nakli için uygun donör olduğumu söylediler. Kararımın hâlâ geçerli olup olmadığını, ihtiyaç duyulursa ilik bağışında bulunmayı kabul edip etmediğimi soruyorlardı. Çok duygulandım. Hiç tereddüt etmeden “Elbette,” dedim. Başvururken anlamını........

© Kıbrıs Gazetesi