Neden böyle bir başlık atıldı? Tek bir cümle gibi görünse de meramımız kısaca üç alt metin üzerinden anlatılabilir.

Türkiye, coğrafi konumu itibarıyla Avrupa ile Asya’nın tam ortasında; Orta Doğu devletlerinin hemen yanı başında ve Mezopotamya uygarlıklarına son derece aşina bir köprüdür. Binlerce yıllık iç içe yaşama hâli, yönetici sınıfı muktedir ve egemen kılarken, halkı adeta bu sistemi ayakta tutan bir araç hâline getirmiştir. Hal böyle olunca, toplumsal olarak siyasete bakış açısı ve davranışsal tepkiler de bu karma yapının bir özeti gibi okunur. Avrupa tarihinde de benzer, hatta aynı anlayışı okumak mümkündür; lâkin günümüz Avrupa toplumunda bireysel faydacılık, siyasi duygusallığın önüne geçmiştir. Bizlerin şu soruları sorması gerekir: Siyaset mi, siyasetçi mi? Devlet-i Ebed-Müddet mi, yoksa devleti yönetenler ya da yönetmeye aday olan şahsiyetler mi?

Türkler, üç bin yıllık devlet geleneğinde ve aslında tarih sahnesinde boy gösterdikleri antik çağlardan itibaren lider odaklı bir yapıda olmuşlardır. Devletin varlığı lider için görülmüş; hatta zamanla milletin varlığı da devletin gerisinde bırakılarak var olan yönetici kadroyu yaşatmak başlı başına bir amaç hâline gelmiştir. Peki nerede kaldı Osmanlı tarihinin kuruluş döneminde şiar edindiği “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın!” anlayışı? Bu söylem, proto-Türklerden günümüze taşınan lidercilik kavramının hafiften kulağını çeker niteliktedir.

Azerbaycan’da başörtüsü yasağı tüm sert uygulamalarıyla kendini gösterirken, Türkiye siyasetinde birkaç bireysel açıklamanın ötesinde Sayın Cumhurbaşkanı’ndan son derece temkinli bir yaklaşım söz konusuydu. Katı ve gerilimi tırmandırıcı bir siyasi söylem tercih edilmedi. Kaldı ki devlet aklı da tam olarak bu sağduyulu ve........

© İstiklal