Bu yıl güneş, sanki daha bir hararetliydi. Yazın sıcak günlerinden biriydi. Hissedilen sıcaklık söylenenin çok üstündeydi. Bu yaşıma kadar böyle sıcak görmedim diyemiyorum, belki sebep olan, ruhumun gerginliği ve iç çatışmalarım olabilir. Bu sıcak günlerde, insan, yıl, ay ve gün fark etmez, zaman zaman farklı ruh halleri yaşayabiliyordu.

Gün boyu tedirginliğimin ve huzursuzluğumun gölgesinde bir gün geçirdim. Bir taraftan sıcak, bir taraftan karmaşık duygularım rahat bırakmıyordu. Akşamüzeri yine öğrenilmiş duygularımın esiri oldum. Kendi kendime söz verdiğim halde, yine başaramadım…

Arayan, soran, gelen giden, konu komşu sağ olsunlar, evimiz, akşama kadar hiç boş kalmadı. Saymışlar gelmişler diye de üstelik çok mutlu olduk. Fakat bu benim duygu değişkenliğim ne olacaktı, onu bir türlü çözemedim. Her an kendime ya da yanımdakilere bir sınır çizebiliyordum. Bazen siyah, bazen kırmızı… Yine olan oldu! Çizdiğim sınırlarda dolandım durdum, tıpkı bir labirentin çizgilerinde kaybolmuşum gibi…

Daha çok odamda, kitaplarla kurduğum dünyamda, evdekilerle iki lâf etmeden günü bitirirdim. Mutfakta torunlar ve büyükanne arasında ayrı bir dünya vardı. İçten içe ister istemez bir kulağım onlardaydı. İstesem de onların bu dünyasına, bir türlü dâhil olamıyordum. Gün bitiminde, mutfaktan gelen kek ve kurabiye kokularını sineye çekmek zorunda kalıyor olsam da beni büyükanne muhakkak hatırlardı. Torunlarımızın koşturmacasına rağmen, masama usulca bıraktığı, bir bardak çay ve bir tabakta tarçın kokulu kurabiyeler. Yine itiraf edemediğim, şımartmamak adına tonlarca duygu…

Torunlar, giderken, birer poşet dolusu atıştırmalıklarla, mutfaktaki kokuya ortak olduklarında, eşimin keyfine diyecek yoktu. Onları mutlu etmek için elinden geleni yapardı. Yorulurdu fakat mutluluk daha ağır basardı. Sadaka vermekle eşdeğer olan, çocuk sevindirmek, derdi. Çocuklar onun, kırmızıçizgisiydi. Her şey çocuk olmakla başlar. Ve dahi insan olmak…

Onu bir türlü anlayamıyordum ya da anlamak........

© İnsaniyet