menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Anaların beyaz tülbendi, Ankara’nın barış silueti

20 0
05.11.2026

Ankara’nın siyasal havası öteden beri biraz ağırdır. Hele kutuplaşmanın derinleştiği zamanlarda, Meclis koridorlarından televizyon ekranlarına kadar uzanan o sert dil, insanın üzerine daha da fazla çöker. Siyasetin gürültüsü içinde bazen en yalın insani sözlerin bile duyulması güçleşir.

Geçtiğimiz günlerde Barış Anaları, beyaz tülbentleriyle işte böyle bir Ankara’ya gittiler. Şehrin sert siyasal havasına, yılların acısını taşıyan ama barış umudundan vazgeçmeyen başka bir ses getirdiler.

Barış nöbeti tuttular. Halay çektiler. Meclis Başkanı’yla, Meclis’teki siyasi partilerle ve Adalet Bakanlığı yetkilileriyle görüştüler. Hazırladıkları dosyaları sundular, taleplerini doğrudan muhataplarına ilettiler. Demokratik Toplum ve Barış Süreci’nin kalıcı ve onurlu bir barışla sonuçlanması için bir kez daha yollara düşmüşlerdi.

Ankara sokaklarında beliren o beyaz tülbentler, alışıldık siyasal görüntünün içinde insana başka bir şey düşündürüyordu. Sanki bu ülkenin önünde açılmayı bekleyen bembeyaz barış sayfalarıydı her biri. O sayfaların ardında yılların biriktirdiği acılar, dinmeyen özlemler, yarım kalmış hayatlar ve bütün bunlara rağmen yitirilmemiş bir umut vardı.

Kadim Kürt geleneğinde beyaz tülbendin özel bir anlamı vardır. Bir kavga ya da çatışma sırasında bir ana başındaki beyaz tülbendi çıkarıp tarafların arasına bıraktığında, bu davranış barış çağrısı olarak kabul edilir. Çatışanların da analığın hatırına öfkelerini bir kenara bırakmaları, husumete son vermeleri beklenir. Çünkü o tülbent yalnızca bir kumaş parçası değildir. Yaşamı var eden, büyüten ve koruyan analığın toplumsal saygınlığını temsil eder.

Bir zamanlar çatışanların arasına bırakılan beyaz tülbentler, bugün barışın kapısını aralamak için Ankara’ya taşınıyor.

İnsanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Kadim bir gelenekte anaların yere bıraktığı tülbent çatışmayı durduruyorsa, çağdaş siyaset neden aynı ahlaki çağrıya karşılık verecek iradeyi göstermesin?

Barış Anaları Ankara’ya yalnızca acılarını anlatmak için gitmediler. Barışın somutlaşması için siyasal taleplerini de dile getirdiler. İmralı’ya giderek Sayın Öcalan ile görüşmek istediklerini belirttiler. Sayın Öcalan’ın hukuki ve siyasi statüsünün tanınmasını, müzakere sürecinin gerektirdiği adımların atılmasını talep ettiler.

Onların gözünde bu mesele, tek bir kişinin özgürlüğünden ibaret değil. Sayın Öcalan’ın özgürlüğünü kendi özgürlüklerinden, toplumun demokratik geleceğinden ve kalıcı barış umudundan ayrı düşünmüyorlar. Bu nedenle taleplerinin günlük siyasal hesaplara ve yüzeysel tartışmalara sıkıştırılmasını istemiyorlar.

Barışın yalnızca silahların susmasıyla tamamlanamayacağını, çatışmayı doğuran tarihsel ve siyasal sorunların demokratik yöntemlerle çözülmesi gerektiğini hatırlatıyorlar.

Anaların bu talepleri karşısında siyasetin sorumluluğu, onları nezaketle dinlemekten ibaret olamaz. Barış iradesinin hukuki ve siyasal karşılığını bulması, müzakerenin somut adımlarla ilerlemesi gerekir.

Bu çağrıyı yapanlar, barışın yokluğunun ne anlama geldiğini herkesten iyi bilen analar.

Evlat acısını anlatmak için hangi sözcüğe başvurabiliriz? İnsanın yüreğinde açılan, zamanın bile iyileştirmekte çaresiz kaldığı o yarayı hangi cümleye sığdırabiliriz?

O anaların yüreklerindeki yaraların kapanmadığını biliyoruz. Fakat bütün bunlara rağmen ağızlarından kin, nefret ve intikam değil, barış sözcüğünün yükselmesi karşısında insanın söyleyecek sözü azalıyor.

Yaşadıkları kayıplardan başkalarına acı çektirme hakkı çıkarmıyorlar. Kendi acılarını, başka anaların aynı kaderi yaşamaması için verilen bir mücadeleye dönüştürüyorlar.

Onları dinlediğinizde bazen deneyimli bir siyasetçinin toplumsal çözümlemeleriyle, bazen hayatın içinden yetişmiş bir filozofun bilgeliğiyle karşı karşıya olduğunuzu hissedersiniz. Bu bilgelik akademik unvanlardan ya da siyasal makamlardan değil, yaşadıkları hayattan ve bütün kayıplarına rağmen korudukları insan sevgisinden doğuyor.

Anaların acıdan doğan bu bilgeliği yalnızca bizim coğrafyamıza özgü değil. Arjantin’de askerî diktatörlük yıllarında çocukları zorla kaybedilen Plaza de Mayo Anneleri, beyaz başörtüleriyle Buenos Aires meydanlarını bir hakikat ve adalet arayışının merkezine........

© İlke TV