menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

4 Kasım darbesi ve Demirtaş’ın valizi

31 0
29.10.2026

4 Kasım 2016 gecesinin üzerinden on yıl geçti. O gece yaşananların sonuçları ise hâlâ önümüzde duruyor. Bugün barışı, demokratik siyaseti ve bu ülkenin geleceğini konuşurken 4 Kasım’a dönüp bakmadan edemiyoruz.

O gece, sanki tek merkezden düğmeye basılmışçasına, aynı anda birçok kentte kapılar kırıldı, evler basıldı. Eş genel başkanlarımız Selahattin Demirtaş ve Figen Yüksekdağ’ın da aralarında bulunduğu onlarca milletvekili ve demokratik siyaset temsilcisi olarak gözaltına alındık, ardından tutuklandık. Altı milyon insanın oyunu almış bir partinin seçilmiş temsilcileri, bir gece yarısı operasyonuyla sözümona halktan koparılmıştı. Oysa asıl darbe, milyonların sandığa bıraktığı iradeye ve demokratik siyasete duyduğu güvene vurulmuştu.

Bir çocuğun büyüdüğü, nice anne babanın yaşlandığı, nice insanın sevdiklerini kaybettiği koskoca on yıl…

Bugün ise silahların devreden çıkmasının, çatışmanın yerini demokratik siyasete bırakmasının, illegal alanda bulunanların toplumsal ve siyasal hayata dönüşünün konuşulduğu Demokratik Toplum ve Barış Süreci’nin içindeyiz.

Peki, silahların yerini demokratik siyasetin alması istenirken, bu siyasetin en güçlü temsilcileri neden hâlâ hapishanelerde? Dağdan, sınır ötesinden demokratik siyasete dönüşün yolları aranırken, zaten milyonların oyuyla seçilmiş siyasetçilerin içeride tutulması hangi akılla açıklanabilir?

Cumhurbaşkanı adayı olmuş, toplumun yaklaşık onda birinin oyunu almış, kendi siyasi tabanının çok ötesinde sevilen bir siyasetçinin hapishanede ne işi var? Bu sorular yalnızca iktidara yöneltilmiş değil. Dokunulmazlıkların kaldırılmasına destek verenlerin de yaşananlara sessiz kalanların da bu on yılda olup bitenlerle yüzleşmesi gerekiyor.

Demirtaş üzerinden konuşuyoruz. Çünkü o, 4 Kasım’ın en görünür sembollerinden biri. Ama onun şahsında Figen Yüksekdağ’ı, Nazmi Gür’ü, Bekir Kaya’yı, Ayşe Gökkan’ı ve demokratik siyaset yaptıkları, düşüncelerini açıkladıkları için özgürlüklerinden mahrum bırakılan bütün arkadaşlarımızı da kastediyoruz. Can Atalay’ı, Osman Kavala’yı, Çiğdem Mater’i ve diğer siyasi tutsakları da… Demirtaş’ın sesini hapishane duvarları arasında kısmak isteyenler, onun orada başka yollarla konuşmaya devam edeceğini hesaba katmamış olmalılar. O, kalemiyle, fırçasıyla, sazıyla üretmeyi sürdürdü. Sözünü susturmaya çalıştılar ama yazdıklarının, çizdiklerinin, bestelediklerinin önüne geçemediler.

Bugün Demirtaş’ı içeride tutmak, yalnızca bir siyasetçiyi değil, kalemiyle, fırçasıyla, sazıyla milyonlarca insana ulaşan bir sanatçıyı da hapishanede tutmak demek. Üstelik mesele yalnızca ona oy veren altı milyon insanla sınırlı değil. Onu özleyen, sesini duymak isteyen, yeniden özgürce siyaset yapmasını bekleyen çok daha geniş bir kesim var. İçeride geçirdiği her gün, bu ülkenin sırtındaki yükü biraz daha ağırlaştırıyor.

Demirtaş’ın cezaevine götürülüşüne ilişkin hafızalarda yer eden bir görüntü var. Bir stadyumun ortasına inmiş askeri helikopter… Çevresinde görevliler… Ve onların arasında, elinde valiziyle yürüyen bir siyasetçi…

Sıradan bir yolculuğa çıkıyor gibi. Oysa ne gideceği yeri kendisi seçmiş ne de ne zaman döneceğini biliyor. Valizinde birkaç parça eşya vardır belki. Ama o valizin görünmeyen tarafında altı milyon insanın iradesi, çocuklarının özlemi, ailesinin bekleyişi, dostlarının selamı var. Aradan on yıl geçti. O valizin ağırlığı azalmadı. İçine yaşanamamış hayatlar, yarım kalmış sohbetler, kaçırılmış doğum günleri, birlikte geçirilememiş bayramlar doldu. Şimdi o görüntünün yerine başka bir görüntü koymak zorundayız. Cezaevi kapısından elinde valiziyle çıkan, sivil araçlar eşliğinde önce İstanbul’a, sonra Amed’e gelen, halkıyla kucaklaşan Demirtaş’ın görüntüsünü… Sonra on yıl boyunca ayrı kaldığı ailesiyle geçireceği, hiçbir kameranın kaydetmesine gerek olmayan, yalnızca kendilerine ait saatleri…

Ardından Bağlar’ı, Ben û Sen’i, Amed’in kahvehanelerini… İyi demlenmiş bir kaçak çayın buğusuna karışan muhabbeti, dostlarının takılmalarını, hemşehrilerinin bitmek bilmeyen sorularını… Bir insanın kendi şehrinde, kendi insanlarıyla özgürce çay içebilmesinden daha doğal ne olabilir? Ama bugün Demirtaş için bu bile büyük bir siyasi meseleye dönüşmüş durumda.

Demirtaş’ın Amed’de bir kahvehanede özgürce çay içebildiği ülke ile Edirne Cezaevi’nde onuncu yılını doldurduğu ülke, demokratik geleceğe duyulan güven bakımından aynı ülke değildir. Bunları yalnızca siyasi bir değerlendirme olarak yazmıyorum. Birlikte geçirdiğimiz günlerin tanıklığıyla da yazıyorum. Önceki yazılarımda değinmiştim, kısaca hatırlatayım: Korona........

© İlke TV