Türkiye’de yine yılın o malum günü geldi çattı. 10 Kasım tarihinde kurucu lider figürü etrafında tüm ülke benzer ritüelleri sergilemek zorunda kalıyor. 10 Kasım dokuzu beş geçe sirenler çalıyor, herkes saygı duruşuna geçiyor ve tabir-i caizse hayat durduruluyor. Bu seremonin büyük bir sevgi şovu olduğuna şüphe yok. Ancak her sevgi gönüllük esasına dayanmıyor… Kimi sevgiler yıllarca devlet imkânlarıyla sürdürülen eğitim seferberliği ve ideolojik dayatmalardan güç alıyor!

Sevginin zorunluluktan gönüllüğe evirilmesi imkânsız değildir. Joseph Goebbels’e atfedilen "Bir yalanı yeterince sık söylerseniz, insanlar ona inanmaya başlar." sözü bu durumu özetliyor aslında. Türkçedeki veciz ifadesiyle "bir adama kırk gün deli dersen deli, akıllı dersen akıllı olur; ne dersen o olur."

Kafa Dergisinin Kasım sayısı kapağına 10 Kasım’ı taşımış. Mustafa Kemal’e dönük birçok övgü ve özlem dolu mesajın yer aldığı derginin bir sayfasında ise Atatürk sevgisinin “organikliğine” dikkati çekmek için şu ifadeler yer alıyor:

Biz her kasım aynı masaya otururuz. Aynı soruyu sorarız: Bu sene onu nasıl kapağa taşıyacağız? Fotoğraflara bakarız. Uzun uzun. Birini seçeriz, sonra vazgeçeriz, sonra yine ona döneriz. Kapak olur, poster olur. Sonra dergi baskıya girer, raflara çıkar ve elimizden gider. Nereye gittiğini pek bilemeyiz. Bu sayıda bunu öğrenmek istedik. Dinçer İşgel, İstanbul'da yola çıktı. Üsküdar'da bir kahvehane. Kadıköy'de bir yorgancı, bir öğretmen, bir dövmeci. Eminönü'nde isli bir atölye, bir kalemkâr, bir dikiş makinesi. Kız kulesine bakan bir balıkçı teknesi... Hangi kapıyı çaldıysa o oradaydı. Mavi pencerelerin arasında. Yorgan yığınlarının yanında. Bakır kazanların üstünde. Kara tahtadaki '10 Kasım' yazısının hemen tepesinde. Bir çocuk onu eski bir ahşap evin duvarına tutturuyordu, parmak uçlarında. Bir emekli pencereye bayrağını asıyordu. Bazılarını tanıdık. Bizimdi onlar. Bir seramikçinin tozlu duvarında, çayı yanında duran bir emeklinin elinde. Bir zamanlar masamızda 'bu mu, şu mu?' diye tartıştığımız fotoğraflar. Şimdi birinin her sabah dükkânı açarken ilk baktığı yerde. Biz onu yılda bir kez kapağa koyuyoruz. Onlar her gün duvarlarında taşıyor. Ama biliyoruz ki hepimiz onu her zaman kalbimizde taşıyoruz, yaşıyor ve yaşatıyoruz. (KAFA Dergisi Kasım 2026)

Türkiye’de Atatürk adının yer almadığı köy-kasaba bile bulmak neredeyse imkânsızdır. Her yerde........

© Haksöz